"Balance your life"

Blog

De puberteit een verwarrende fase

De puberteit een verwarrende fase.

Nu mijn eigen kinderen midden in de puberteit zitten moest ik terugdenken aan mijn eigen puberteit. Wat voelde het voor mij als een verwarrende periode. Van een meisje vol  dromen en verlangens veranderde ik in een meisje wat precies wist  hoe ze zich moest gedragen. Dit om maar niet op te vallen. Door op te vallen stak je hoofd boven het maaiveld uit en dat wilde ik niet :mijn lengte speelde hierin ook niet echt mee. Ik was tenslotte al lang en wilde niet nog meer opvallen. Wat er gebeurde was dat ik me ging aanpassen en me letterlijk klein ging maken door een beetje voorover te lopen. Aanpassen aan wat ik dacht wat de ander verwachte van me. Ik was braaf, deed mijn huiswerk en deed wat mijn ouders van me vroegen. Natuurlijk had ik soms wel een grote mond maar over het algemeen bleef ik binnen “mijn eigen” bedachte lijntjes. Al jong had ik een droom: iets met kinderen gaan doen. In de puberteit verdween dit helemaal naar de achtergrond.

Als ik nu terugdenk lijkt het wel alsof mijn ontwikkeling stil bleef staan vanaf mijn puberteit. Waarbij je je in de puberteit hoort af te zetten tegen je ouders en je eigen identiteit ontwikkeld bleef ik braaf. Ik deed wat ik dacht wat mijn ouders van me verwachte. Zonder daarbij te denken aan mijn eigen geluk. Waar werd ik blij van dat was iets wat ik niet meer wist. Hoe ik dacht me te moeten gedragen wist ik wel.

Tot mijn 35e jaar bleef ik braaf en doen wat er van mij verwacht werd maar merkte ook dat dit steeds meer ging wringen. Wie was ik nu eigenlijk en wat wilde ik. Hier had ik nooit over nagedacht en ik wist het oprecht niet. Daar begon mijn zoektocht naar wie ik was en waar ik voor stond. Daar kwam ook mijn droom weer terug iets met kinderen/jongeren doen. Wat was op dat moment nog niet duidelijk.

Deze foto is gemaakt rond mijn 10e levensjaar. Een meisje vol dromen die wist dat ze met kinderen/jongeren wilde werken.     

Inmiddels is dit zeer duidelijk. Ik ben er als coach voor meiden in de puberteit. Juist voor meiden omdat de puberteit bij hun heel verwarrend kan zijn. Je wil graag bijzonder zijn en ook niet te veel of helemaal niet opvallen. Je bent bezig om je eigen identiteit te ontwikkelen en dat is soms lastig als meisje. Als meisje heb je vaak automatisch een zorgende rol op je genomen. Zorgen voor de ander en niet voor jezelf. Samen gaan we kijken hoe je weer voor jezelf kunt zorgen. Waar heb jij behoefte aan hoe krijg jij energie? Juist jij!  Jij bent bijzonder en dat mag je gaan ervaren.Wat wil je later worden wat zijn je dromen? Wil jij weer durven dromen of wil jij jouw kind weer laten dromen?

Neem dan contact met me op via ivonne@novicoaching.nl of 06-38930082

Vallen en opstaan

Vallen en opstaan.

Ik las deze week een zin die me behoorlijk aan het denken heeft gezet. Als een kind leert lopen en 50 keer valt, denkt het nooit: “misschien is lopen niks voor mij”.  Een kind oefent immers net zo lang totdat het niet meer valt en loopt zonder te vallen.

Dit bracht met terug naar mijn eigen proces, waar was ik verleerd dat ik mocht vallen. Dat vallen niet erg is. Tja, waar ik dit verleerd had bracht me terug naar mijn schoolperiode. Een periode op school waar ik me niet gehoord en veilig voelde. Hierdoor deed ik wat er van me gevraagd werd en leerde ik mezelf dat ik niet meer mocht vallen. Hierdoor deed ik niets nieuws, omdat ik dit eng vond en het meteen heel goed moest zijn. Was het niet heel goed dan deed ik het niet. Totdat ik merkte dat het me dwars ging zitten en het me niet meer hielp. Als ik niets nieuws probeerde leerde ik ook niet.

Zo leerde ik dat vallen niet erg is ook al voelt het niet fijn. Dit merkte ik toen ik een bericht op Facebook zette met verschillende spelfouten. Gelukkig werd ik er snel op gewezen door een vriendin. Dit voelde natuurlijk niet fijn en ik baalde er flink van. Baalde is nogal zacht uitgedrukt, ik was boos op mezelf. De tekst zo vaak gelezen en dan nog staan er fouten in. Mijn vriendin gaf spontaan aan mijn teksten voortaan te willen controleren op spelfouten en ik greep dit met beide handen aan. Van dit proces leerde ik dat ik hulp mag vragen aangezien ik spelfouten niet altijd zie.

Wat er gebeurd als je kinderen niet laat vallen?

Je leert ze niet om emoties te voelen en hiermee om te gaan. Vallen, emoties ervaren en opstaan. Je maakt fouten en die voelen niet fijn en dat mag. Daar mag je boos, verdrietig of teleurgesteld over zijn. Die boosheid geeft tenslotte jouw grens aan. Waar ervaar je dit in je lijf en hoe laat je dit los. Dit is wat ik kinderen laat ervaren in mijn praktijk. Hierdoor gaat hun fantasie weer leven en worden ze creatief. De oplossing is dan snel gevonden door het kind zelf en hier groeien ze van!

Wil je meer weten over emoties bij jouw kind en wat ze vertellen neem dan contact met me op.

Ik wil NIET naar bed

Ik wil NIET naar bed

Mijn kind stribbelt altijd tegen als hij naar bed moet verzuchte een ouder die mij belde. Als hij net in bed licht komt hij eruit met allerlei smoesjes, ik heb dorst, ik moet nog plassen er zitten spoken onder mijn bed. Hij heeft altijd wel een smoesje klaar om uit bed te komen. O zeg ik stribbelt hij altijd tegen of soms Aan de andere kant ban de lijn blijft het stil. Ze is na aan het denken geeft ze aan. Plots geeft ze aan dat het niet altijd is.

Ik vraag haar om een voorbeeld van de dag te geven als haar kind tegenstribbelt bij het naar bed gaan. Ze schets een doorsnee dagindeling; we staan rond 7:30 op om ons aan te eten en aan te kleden om naar school te gaan. Ik moet hem naar school brengen om hierna door te gaan naar mijn werk. Hij blijft over op school en gaat hierna naar de opvang. Hier haal ik hem rond half 6 op om thuis snel het eten klaar te maken zodat we rond kwart over 6 kunnen eten. Na het eten gaat hij in bad om hierna nog even samen gezellig op de bank televisie te kijken om rond half 8 naar bed te gaan. We zwijgen allebei.

`Pff wel een drukke dag voor je kind’ zeg ik Dan vraag ik haar een beschrijving te geven van een avond waarbij hij wel zonder tegen te stribbelen naar bed gaat. Met een rustige stem beschrijft ze een dag zonder druk van snel en waarbij ze nar schooltijd samen nog even buiten hebben gespeeld en naar het bos zijn gewandeld.. Dan hoor ik aan de andere kant van de lijn een verrast `oooo’. Het geluid van een kwartje dat spontaan gevallen is.

`Jouw kind’ zeg ik geeft op het moment dat hij tegenstribbelt aan dat zijn hoofd nog veel te vol zit met alles wat hij heeft meegemaakt vandaag. Zijn lichaam heeft niet kunnen ontladen van al die indrukken die hij heeft opgedaan. Hij heeft nog geen rust in zijn lijf ervaren en wil dit nog wel doen .Hoe zou het zijn als je na het eten eerst even een half uurtje samen buiten gaat wandelen voordat hij in bad gaat. Opeens hoor ik een diepe zucht aan de andere kant. Ze geeft aan dat ze dit zelf ook ervaart en met een hoofd vol indrukken zelf ook niet kan slapen. Resoluut zegt ze ik ga het anders doen en ik ga het doen..

Na een week neem ik contact met haar op om te horen hoe het gaat. Ze ervaart bij zichzelf en bij haar zoon een duidelijk verschil. Op de momenten dat na het eten samen nog een rondje gaan wandelen rent, springt en vertelt hij hele verhalen. Ik vindt het ook nog gezellig zegt ze. Als het niet lukt om buiten te wandelen heeft ze iets bedacht, dan gaan ze samen zonder te praten een bos tekenen. Zelfs dat geeft haar kind voldoende kans om zijn indrukken van de dag te verwerken zonder opnieuw informatie in z`n hoofd te moten proppen vlak voor het slapengaan.
Heb je ook een kind met slaapproblemen en wil je samen kijken hoe we dit kunnen aanpakken. Neem dan contact met me op.

Stilzitten en de wilde haardos van Einstein!

Afgelopen week ging ik naar de kapper om mijn haardos te laten temmen. Naar de kapper gaan is voor mij heerlijk maar ook verschrikkelijk; ik moet stilzitten anders wordt ik verkeerd geknipt.

Terwijl ik daar stil zit in de stoel denk ik terug aan mijn eigen schoolperiode Ik kreeg er alsmaar trucjes aangeleerd om maar stil te blijven zitten.  Die trucjes hielpen voor mij niet; wel voor de leerkracht. Die had het rustiger in de klas als ik niet alsmaar bewoog. Maar door stil te zitten liep mijn hoofd steeds voller en voller. Verschillende gedachten gingen door mijn hoofd; wat ga ik doen naar schooltijd, heeft de leerkracht wel alles in de hand, hoe gaat het met mijn vriendin, o ik moet bij de les blijven, verdorie nu heb ik iets belangrijks gemist. Mijn hoofd raakte zo vol met gedachten dat het leren er niet meer bij kon.  Mijn lichaam kon niet ontladen waardoor mijn gedachten mijn hoofd uit knalden zoals de wilde haardos van Einstein. Na schooltijd speelde ik veel buiten. Hier kon mijn lichaam eindelijk bewegen door te rennen.

Dit zie ik ook terug in mijn praktijk. Kinderen die weinig tot niets mee krijgen op school omdat ze graag willen bewegen maar hebben geleerd om stil te zitten. Thuiskomend van school ploffen ze op de bank en achter de i- pad of PlayStation. Het lijkt erop dat je kind tot rust komt maar dat is niet zo.  Als die bewegingslust is in slaap gesust, maar is er nog wel. De onrust verdwijnt alleen maar als je na school samen even naar het bos gaat of lekker trampoline springt.

Stilzittend in de stoel van de kapper weet ik weer hoe ik de beweging kon missen. Dan kom ik tot rust, wetende dat ik bijna klaar ben. Met mijn fiets ga ik naar huis en straks ga ik heerlijk met mijn hond in het bos wandelen. Met een keurig gefatsoeneerde haardos weet ik dat ik gelukkig pas over 3 maanden weer hoef stil te zitten in de stoel van de kapper.

Merk je dat dat je kind een te vol hoofd krijgt van al dat stilzitten? Hierdoor weinig mee krijgt op school ? Samen met ouders en het kind gaan we samen ontdekken hoe jouw kind zich kan ontladen op school en thuis.  Wil je meer weten over bewegen en ontladen en wat ik voor jouw kind kan betekenen neem dat contact met me op.

Ruimte voor fantasie en dromen

“He he”, verzuchtte een moeder tegen mij. “Eindelijk krijgen de kinderen weer ritme nu ze weer naar school zijn”. Meteen vraag ik me in stilte af: ‘hoe ervaren die kinderen dat eigenlijk?’ en ik leg haar die vraag voor. “Nou gewoon, die vinden dat ook weer fijn om ritme te krijgen”, beweert de moeder stellig.

Ik denk terug aan mijn eigen schoolperiode en de vakanties. Die vakanties waren altijd heerlijk. We bleven in de vakantie thuis en de fantasie vierde vakantie mee. Doordat ik niet naar school hoefde kon ik mijn fantasie zijn gang laten gaan en beleefde ik allerlei avonturen, alleen of met mijn broertje. Niets moest en alles was mogelijk. Aan alle vakanties komt een einde en zo ook aan de zomervakantie. Wat baalde ik daar altijd van, omdat ik dan weer naar het moeten terug moest. Ik moest weer naar school en in het regime van leren en moeten leren. Natuurlijk, je moet ook leren op school. Maar wat vond ik het jammer dat ik niet meer mocht leren met mijn fantasie. Mijn fantasie die alles mogelijk maakte buiten school.

Ik denk aan de moeder die blij is dat haar kinderen weer ritme krijgen als ze naar school gaan. De plek waar ze weliswaar kennis op moeten doen, maar waar hun fantasie niet meer de vrije loop krijgt. De fantasie waar vaak hun dromen in verscholen zitten. De dromen die een kind waar zou willen maken. De dromen die nodig zijn om stappen te kunnen maken. De dromen die niet groot genoeg kunnen zijn omdat je daardoor weet wat je kind echt zou willen.  Mogen ze op school wel hun eigen dromen nog leren maken?

”Hoe ervaren je kinderen het om weer naar school te gaan?” vraag ik dus aan de moeder. Dan geeft ze aan dat haar kinderen in de vakantie inderdaad allerlei avonturen beleven met hun fantasie. Die fantasie die dan zo naar boven komt. Die fantasie die aan het einde van een vakantie altijd minder wordt en haar kinderen dan inderdaad altijd het gevoel hebben dat ze weer moeten. Ze moeten weer vroeg op voor school, naar de opvang en in de avond nog een sportclub.
Natuurlijk: school moet ook echt. De uitdaging is vooral hoe je dat gevoel van ‘moeten’ zo kunt wegnemen dat je kind ook de ruimte voelt voor fantaseren. Daar kun je als ouder een mooie rol in spelen. Kijk naar je kinderen en leer hun ritme van moeten en dromen kennen. Geef ze dan de tijd en de ruimte om, naast al het moeten, ook de gaafste avonturen te beleven met hun fantasie.