Over mezelf

Ik was van kleins af aan dat brave kind en deed wat andere van me verwachte. De puberteit doorstond ik en echt afzette tegen alles en iedereen en hierdoor mijn eigen mening vormen deed ik niet. Zo deed ik mijn opleidingen en had ik altijd werk en overkwam het leven me. Tot er een leidinggevende op mijn pad kwam die meer in mij zag. En ik een persoonlijk traject ging volgen. Daar kwam ik erachter dat ik deed wat andere van mij verwachte en dit had gedaan om mijn gevoeligheid te maskeren. Hierdoor voelde de andere zich altijd heel fijn bij mij en ging ik me steeds meer aanpassen om het de ander naar de zin te maken. Hoe zag ik mijn toekomst en hoe wilde ik die gaan invullen had ik geen idee van. Ik moest zelf gaan nadenken en ging mijn eigen toekomst uitstippelen.

Door het zelf nadenken leerde ik dat ik van mijn hoofd naar mijn lijf moest en dat de enige weg was om te weten wat ik wilde. Zo ging ik creatief aan de slag met een schildercursus. Enne ik ben echt verre van creatief. Door het schilderen ging ik de diepte in en wist ik dat het werk wat ik deed niet meer bij me paste. Zo durfde ik te vertellen dat ik wilde stoppen, iets wat ik al heel lang voelde in mijn lijf maar mijn gedachten vertelde me wat anders.  Zo ging mijn lijf steeds harder schreeuwen; kreeg ik last van mijn schouders en rug en raakte mijn hoofd steeds voller met gedachten maar deed ik niets. Tot ik mijn eerste echte eigen beslissing nam, vol overtuiging wist ik dat het zo niet verder kon. Had ik het nog leuk op mijn werk: jazeker doordat het steeds veel veranderde verveelde ik me niet maar mijn lijf schreeuwde om iets anders en daar kon ik niet meer om heen. Tot deze beslissing en ik langzaam minder last kreeg van mijn rug en schouder en mijn gedachten hierover stopte.

Hoe is het nu?

Vanaf het moment dat ik vertelde dat ik ging stoppen op mijn werk. Begon mijn lijf zich langzaam aan te ontspannen. Nu weet ik dat de enige weg eruit de weg naar binnen is. Uit je hoofd in je lijf. Doordat mijn lichaam pijn deed voelde ik hoeveel energie het me koste om die pijn niet te willen voelen. Door te gaan onderzoeken wat die pijn van mijn lichaam mij te vertellen had. Daar lag mijn gevoeligheid en mijn emoties onder die ik zo had weggestopt in mijn puberteit. Ik wilde niet anders zijn en aanpassen aan de ander was zo gewoon voor mijn geworden dat de mensen om mij heen dachten dat ik het zo wilde. Door mijn gevoeligheid te herkennen en te erkennen kan ik mijn eigen grenzen aangeven. Ga ik niet meer over mijn grenzen heen. Nou ja soms gebeurd dat nog wel eens maar doordat ik het herken kan ik ook snel uit die valkuil stappen.

Zo ga ik de uitdaging om keuzes te maken niet meer uit de weg. Keuzes als stoppen met andere het naar de zin te maken, soms ook nee te zeggen tegen andere en wat wil ik. Dit levert me op dat ik mijn eigen emoties begrijp, hulp durf te vragen, rust, zelfleiderschap en heel veel energie heb.

Als je me echt zou kennen zou je weten dat ik:

  • getrouwd ben en samen met mijn 2 fantastische kinderen in Venray woon
  • ik de morgen echt niet zonder koffie kan en in de middag niet zonder warme thee
  • een boekhandel niet voorbij kan lopen zonder er met een boek weer naar buiten te gaan.
  • hierdoor altijd minstens 5 boeken tegelijk lees en mijn lijst met boeken die ik nog wil kopen erg lang is.
  • het heerlijk vindt om samen met onze hond Loekie door het bos te lopen. Dit ook wel een beetje eng vindt iedere keer.
  • ik het heerlijk vindt om mezelf te blijven ontwikkelen
  • verzot ben op pure chocolade en ongebrande noten, nog beter samen in een reep van Tony Chocoloney puur amandel zeezout.
  • absoluut niet creatief ben maar het heerlijk vindt om hier wel mee bezig te zijn.

Lees ook mijn blog!